Wie geen maildag zag, kent ook geen Almeerse geheimen en zeden.

De kloeke briefbesteller, gaat kalm en koel rond van huis tot huis, maar brengt zijn zaken met vlugge vaste schreden.

Vreugde, noodlot, rouw en ander ontij op briefpapier in kluis, dat soms door vele snelle vingers wordt wegge-grist, met siddering van angst, spanning en verlangen brandend.

Iets dat de maildag nooit zal vervangen, maar altijd op papier wordt gesteld.

B. Fonhof

Toen ik jou voor het eerst ontmoete, en daarna je ouders mocht begroeten,

was het leven mooi, zeker als je denkt, ik heb goud gevonden. Daarom was het voor mij geen pijn, wanneer het ooit zilver zou blijken tezijn.

.

Vanaf het begin, heb ik jou altijd bemint, We begonnen toen net en maakten veel pret. We deden zoals het moest en de liefde smaakte zoet.

.

Soms was er strijd, maar vond jou toch de beste meid. Nu acht en veertig jaar later, slaan wij samen zeker geen flater.

.

Soms was het leven hard en daarna weer zachte smart, was het anders dan het heden? wie zal het wegen wie heeft het gegeven wie gaat het bewijzen en wie kan dit eiken.

B. Fonhof

Vertel mij van je droom of van je verhalen. of laat me dan door jou rijkelijke kennis dwalen.

.

vertel me over jou bergen en je dalen of over geven en nemen zoals het al is in eeuwen.

.

waardoor een ieder beseft dient te worden, dat dit zon-dermeer niet kan zonder zelf te geven.

.

Juist als je een ander op het aardse niet benijd, komt je blijheid en ook je vrijheid tot in eeuwigheid.

.

wie zal het zeggen in die oneindig verre tijd, het leven is er maar even, een moment in die tijd,

.

een ieder is bijzonder en opeens ben je zonder, en dan in een zucht, zijn we alles en elkander weer kwijt.

B. Fonhof

Als je in je leven nooit kunst en cultuur hebt gekend

Weet je ook niet zeker, of je wel of niet wordt verwend

.

Euuwen lang hebben velen zich al ingezet met zwoegen, niet beseffend dat al dit moois was, voor ons genoegen.

.

Wat is eigenlijk de basis van werkelijke kunst,

Voor diegene die het maakt, zonder afgunst.

.

Een ieder zou moeten proeven, weliswaar naar behoefte,

Om te krijgen het juiste beeld en zeker naar genoegen

.

Velen hebben gedroomd om te verkrijgen deze waarde

En door de eeuwen te behouden, het vergaarde

B. Fonhof

Duizenden sprookjes, zijn ooit eens begonnen, Steeds blijkt maar weer, dat ze opnieuw zijn verzonnen.

.

Groots is mijn waardering, al vanaf mijn verkering en bleef levenslustig, maar toch zo onrustig.

.

Jouw inzet was groot, en ik, ik nam de grootste moot en samen zijn we sterk, en samen zijn wij groots.

.

Ik voelde me steeds blij, In goede en slechte tij, met jou, met jou al zo lang aan mijn zij.

B. Fonhof

Proef de macht om het te kunnen zeggen, en gij zult het aavangswoord te spreken leggen,

wil en woord, zullen eender worden,ik ben het machtig beeldvermogen.

Zo werd gesproken die de greep lijkt te verliezen,

In de verboden zee van pure almacht.

allen sidderden van drift, en beten zich vast in het gulzig nieuwe weten van die nieuwe macht.

Het sap der kennis stroomde langs de kaken, en raakte vol van t' mateloos verzwel-gen.

Men zag de wereld deinen als het water, In ademloos verwachte op het tij dat zal gaan komen.

Ik herkende dit in het een en ander, de reuk van bloemen-geur en manen schijn.

In de amandel boom rook ik haar in angst verzonken,

En hoorde in een verre kreet haar hartstocht.

Mogelijk de laatste muziek die niemand meer zal horen,

In de felle rode rozen dat het einde mogelijk zal zijn.

B. Fonhof

Zie in de Spiegel de foto voor de dagen waarop u zich levensmoe zou voelen.

.

Als u denkt dat uw zorgen enorm zijn en dat wat u niet doet een enorm verschil maakt.

.

Denk dan, dit is de foto waarop ik mij groot, sterk en machtig voel, een echte homo sapiens vind uniek in deze wereld.

.

Met al haar oorlogen,

Met al haar problemen

Met al haar grootsheid en misère,

.

Met al haar technologie en verwezenlijkingen

Met al haar kunst, flora en fauna

.

Met al haar rassen en godsdiensten,

Met al haar regeringen en staten,

Met al onze liefde en al onze haat,

Met bijna zeven miljard mensen,

Dat stemt pas tot nadenken, niet?

B. Fonhof

Ergens heel eenzaam in Almere buiten, stond ik dromend in de lege verte mijn deuntje te fluiten,

Ik wist, hier ergens in deze buurt moest het komen. Huizen en wegen beplant met struiken en bomen, met straatnamen ter verkrijking voor de mensen die daar komen te wonen.

Daarom heeft de straatnaamcommissie in al haar pracht, iets aardigs, namelijk, de stripheldenbuurt bedacht.

Dat moest er komen werd al heel lang gesuggereerd. En viel bij stripheldenkenners zeker niet verkeerd.

.

Daar waar de heldennamen als straten verschenen, was modder en prut er in snel tempo verdwenen.

Terstond is dit zo gaan gebeuren, met de wens dat dit idee om de discussie, niet zal besmeuren.

Blij was ik dat er weer iets leuks gebeurde, vooral in die vieze modderplas dat ik niet betreurde, in de hoop dat iedereen hiermee in zijn sas was

Of zouden daar dan door dit idee soms strippers komen? die dit daar graag willen, wat niet valt te voorkomen.

ik zou met een dergelijk gegeven, mijn antiblijdschap zeker willen geven.

B. Fonhof

Gelukkig als een kind en onbezonnen vrii,

Zo blij als een vlinder dat zo dartelt in een wei.

.

Ook voor hen gaan zeker de jaren voorbij,

en bent dan geen kind meer en niet meer zo vrij

.

Met al die vreugde valt voor velen wel te leven,

Waarin de eenzaamheid niet mag worden vergeten

.

Sterk zul je moeten worden om je zorgen te weerstaan,

Blijf in alle opzichten mens en wees humaan

.

Ook dit zul je moeten aanvaarden en beleven,

om een vuist te kunnen maken in dit bizarre leven

.

Kijk naar het kind dat regelmatig voor je staat

Dat je af en toe meeneemt naar wat je achter laat.

Waarom zijn Senioren goudwaard ! Om de simpelle reden:

zij hebben zilver in de haren , goud in onze tanden, gas in hun darmen.

Stenen in de nieren, lood in de schoenen, en kalk aan in de nagels, staal in de heu-pen,

plastic in hun knieën, en

vol met dure medicijnen,

we lijken wel op een goud- mijn, een mens met zoveel mineralen is met geen miljoen te betalen.

daarom ga ik fier door het leven, en neem de kritiek op als een spons, daarom is iedereen nog steeds zo gebrand op onze ouderen.

B. Fonhof

Wederom klaart de lucht de hemel bont, In't vooruitzicht dat de zomer weer komt.

Waar het voorjaar weer begint te spreken Met die ene grote wens,de liefde weer te preken.

Lijdzaam vleide hij zich neder in het velt, met een hoofd vol tedere gedachten.

.

En heeft haar naam toen nederig geschreven In het enkelhoge gras van made-lieven,

die in zijn glimlach hebben gedanst, toen hij uit het dauwkind haar ogen las

de woorden die hij stilaan heeft bewaard, in dromen en geschrift, in wit gekleurde letters

Langs zijn op een kier staande lippen, geruisloos zacht zijn leven binnenglip-ten

En ook op een voor hem een speciaal papier, sprak hij ze uit, verhelderd door de liefde, zijn liefde voor eeuwig en voor dag en nacht.

B. Fonhof

Liefje loop je met mij mee

hand in hand door het leven of kom je weer onverwachts

en blijf je maar heel even

.

Of ben je slechts een droom waaruit ik wreed ontwaak hunkerend naar je aanwezig-heid gebeurt me dit zo vaak.

.

Of ben je als een wolf in schaapkleren zo kil, en heet je eigenlijk lust en liefde als een dunne schil

.

Jij die je steeds manifesteert

in het groot en in het klein

vaak heb je sporen nagelaten maar zul je er niet meer zijn.

.

Waar ben je nu eigenlijk lief waar wil je nu met mij heen blijf je echt voor altijd bij me of heb ik je weer te leen.

.

Leid je me door diepe dalen is 't waard waarvoor ik vecht één ding wil ik weten, laat de liefde niet langer aan mij vreten.

B. Fonhof

Een doodgewone dag waar mijn glimlach lag te blozen, daar zag ik haar, langs mijn liefdeswoorden lopen.

Tussen angst en twijfel, zag ik haar aantrekkelijke mond, die ik gaarne wenste, maar in werkelijkheid nog niet vond

Tussen hoop, gevoel en dromen, wachtte ik op het tij Hopend tot mijn wens te komen, heel even dichterbij

Niet alleen verlang ik naar haar innig zwijgen,

Maar een antwoord op mijn gevoelens te kunnen krijgen

Verlangend in haar omhel-zing, waarin haar antwoord valt, in herinnering wachtend op mezelf, in houden van.

Zonder glans huil ik mijn tranen, in pijn en wanhoop, en een taal die niet bestaat.

In dat ijzig koud bestaan en bodemloos verhaal, daar, daar wil ik jou blijde zuchten zoeken, in de gloed bij het schijnen van de maan.

B. Fonhof

Het politieke onbegrip wordt meer en meer gevoeld

.

Ook ik heb nu het beeld, we doen schijnbaar niet meer mee.

.

Nooit heb ik het willen geloven als men zei,

het politieke licht zal vanzelf wel doven.

.

Waardoor het stiller en stiller wordt, zelfs doodstil

ik luister en ik luister maar hoor niets meer

en denk, wij doen vast en zeker niet meer mee.

.

Toch hoor ik op de achtergrond nog steeds de golven van de eens zo veelzeggende zee.

.

En de kilte loeit nu wel erg luid, als de wind om mijn huid. En de kaars, de oppositie kaars gaat langzaam uit.

Bob Fonhof

Ik heb staande voor het dakraam al mijn wanhoop uitgeklaagd. Heel lang heb ik geworsteld en gestreden

en heel vaak om kracht en hulp gevraagd.

.

Ik hoopte dat iets of iemand mij horen en spreken zou, met wegnemen van al mijn angst en doelloosheid.

.

Of iemand zou sturen dan wel een zichtbaar teken, zodat ik van mijn last bevrijd zou zijn.

.

Ik weet nog niet wie leeft of luistert, of iemand mij ziet of nog steeds de zelfde zijd.

.

Nog ben ik aan de wanhoop vastgekluisterd

terwijl de angst al vaster in mij bijt en weer ben ik ingefluisterd,

werkelijk niemand heeft nog tijd voor mij

Bob Fonhof

Zit ik naast jou op een bank aan de rand van vandaag,

Vlecht jij dan mijn eerste rimpels door mijn eerste grijze haar,

Teken jij een vogel in het zand en zeg je, verdomme kind al rest je nog slechts ene dag, dan nog leef je.

Ga je geruisloos weg streel je dan vluchtig langs mijn wang, dan kijk ik je na naar een vaag silhouet.

Mijn leven lang zit ik alleen op een bank, aan de rand van vandaag en zie ik hoe jouw vogel opvliegt uit het zand.

En ontwaar ik de kracht uit zijn vleugelslag, die hem draagt heel ver weg.

Toch zit ik nog steeds op een bank aan de rand van vandaag, samen met mezelf, heel lang en heel traag.

B. Fonhof

De leuzen van de zienden zijn de lomen die duizelen van geluid.

De stomme film van zoete en wrede paren verminkt tot in ontoonbaarheid.

.

Gaan zwanger van de zonnebloem der liefde-loze nachten, wachten op de edelstenen gelijk de vogel droomt in de handpalm tot ontwaken gewekt.

.

Steltenlopend op de aardse paden waar vlees en bloed verteren.

Uit maagdenhoning geboren en aan het kartelgang geradbraakt.

.

In licht en donkere jaren,

om voor een handbreed te willen leven.

Bob Fonhof

Mag ik een dag een nacht een eeuwigheid jou liefje zijn, dat ik nog nimmer ben geweest,

Mag ik jou denken, voelen en tederheid, die ik nog nimmer heb gekend,

Mag ik dan ook jou vrolijke eerlijkheid, die geen enkel ander in jou heeft herkent.

Ik wil jou schelp jou parel en jou edelsteen zijn

Wat ook jij nog nimmer heb beleeft.

Ik wil met mijn zwerftocht naast jouw licht

Als de duisternis verwelkt in grote ergernis,

Jou mening over jou oprecht gevoel

Zodat mijn innerlijke wezen kan toetsen

wat jij werkelijk voor mij voelt.

Zodat wij verhelderd door de liefde

en zachte tederheid, ons eeuwig zal verblijden

B. Fonhof

Mag ik jou zwijgen wat ik nog nauwelijks zeggen kan in jouw omhelzing van mijn stilte wachtend op mezelf in de herinnering aan houden van,

.

Mag ik jou huilen, mijn tranen zonder glans,

in woorden zonder taal in mijn wanhoop en mijn pijn,

.

Mag ik in de koude van mijn bodemloos verhaal

in het zachte zoeken van jouw warme zuchten

naar het teder voelen van jouw lach,

.

Mag ik heel even als het mag mijn liefde voor jou bekennen in mijn machteloosheid om jou te verstaan,

.

Wil ik toch jouw lippen in het bijzijn van mij om onderweg te gaan in het bijzijn van jou samen met mijn innerlijke pijn.

.

Naar wat ik reeds eerder heb verloren, maar niet bij jou.

Bob Fonhof

Schaterend riep zij in één adem door het woud, mijn luipaard, mijn stier, mijn leeuw, mijn lief,

.

Eet van de vrucht en gij zult alles weten en

gij zult uw liefde in al zijn puurheid kennen.

.

En alles kunnen nemen naar believen, het een na het ander eeuwig en onuitputtelijk.

.

Hij zag zijn geliefde klauteren en komen gelijk een springend hert onder de bomen.

.

Op dartele poten door het gouden boslicht, wel aarzelend om de vrucht te eten,

.

Maar zijn gelief, jubelend van dronken weten, van onbegrijpelijk geworden woorden.

.

Van beelden onbevattelijk voor haar geliefde,

want door haar woorden stroomden 't rood en 't purper,

.

In lange trage wendingen als rivieren en stromen,

bij avondval, waar de nieuwe woorden blonken.

.

Een zilveren maanlicht, storten de duizend woorden, uit hun bekentenis als watervallen van geluk.

.

Zij spatten op in duizend zilveren klanken,

En daarna dronken wankelend, door het schone ganse land.

Als de nevel het duister gaat vervangen, en de jeugd vol frisse moet en kracht,

Nog echt het Hollandse, van huis en haard, Als gewoonlijk gezond van lijf en leden

eens zorgend voor een groots nageslacht.

.

De blijde hoop voor het vaderland en een gezegend deel van onze ridderlijke jeugd ontgloeid door getrouwe ouderlijk deugd

waar het echte Hollandse bloed nog door de

aderen stromen en bij hen geen heul of heil valt te zoeken.

.

Maar waak, zodat niets hun krachten sloopt, dan voorzie ik helden, grootheid en burgerdeugd, wat mij van vroeger tijden nog heugt.

B. Fonhof

Ook in Almere is het een droef gegeven, dat nog velen in eenzaamheid moeten leven.

.

Terwijl een ieder van dit verdriet af weet, lappen velen dit fenomeen nog aan hun reet.

.

Een grote groep is werkelijk in hoge nood, en bij hen licht die eenzaamheid thans bloot

.

Is de plicht bij een ieder voor hulp niet groot, omdat men weet dat eenzaamheid dood.

.

Een maatschappij bouwen met mensen die creperen,

en wij nieteens die schand-vlek niet kunnen keren?

.

Biet dan die hand voor wat hulp en bijstand, toon uw gezicht en doe het, met uw volle verstand.

.

Om uw mede menselijkheid te tonen, en die oprechtheid zal voor een ieder lonen.

.

Met z'n allen zullen we moeten streven, die zorg te dragen, voor een ieder een beter leven.

B.Fonhof

Het aar'slend zonlicht doet de natuur ontwaken,

de warme stralen zullen er weer iets moois van maken.

.

De mist in het dal, trekt weer langzaam op,

de aarde krijgt daardoor weer zijn ronde kop.

.

Bloemen en planten, die weelderig staan te ontlui-ken, zullen in de weide omgeving, zich laten bekoren en beruiken.

.

Wie van deze weldaad zou willen genieten,

dient vroeg uit de veren en de dag niet laten verpieten.

.

Velen zullen met dit goede gegeven, trekken door het ganse land, om te beleven het wonderlijke leven van moeder natuur haar rijke kant.

.

Laten we daarom koeste-ren wat we dagelijks beleven, en genieten van het bezit waar wij met z'n allen in leven.

.

Ook al is de vreugde in deze, vaak nog zo klein,

is het toch een gegeven om hier en hiermee zeker gelukkig te zijn.

B. Fonhof

Mooi kan het zijn, in ieders leven, wat je zelf wel die kans zal moeten gegeven.

.

Niets zal je vreugde in het zonlicht zetten,

Als je het een ander, wil beletten.

.

Hij die zegt het beter te weten, zul je beseffen, dat hij de kaviaar niet zal eten

Laat daarom door die ander je innerlijk niet ontnemen,

die het met jou zo anders menen.

.

Volg je hart en volg je ziel,

buit het uit, maar blijf mobiel, Niets zal je minder vreugde geven,

Als je ook voor een ander, echt voor een ander zou willen leven.

B. Fonhof

Zonder wensen, zonder dromen, Zal de mensheid niet veel verder komen.

.

Moeten we daar dan soms aan wennen en dit zomaar onderkennen,

.

Wat is het dan, waar het leven op berust, Is dit soms het strijden, voor een beetje levenslust.

.

Wie zal jou bezorgen die levens vreugde, Met daar-bij behorend de geneug-ten.

.

Hoe zou de mensheid toch in werkelijkheid zijn,

Met alleen liefde, maar zonder het dagelijks venijn.

.

Is er iemand die mij dat zou kunnen zeggen,

Zodat ook ik weer, het aan een ander uit kan leggen.

.

Gelukkig bestaat nog wel een goud gegeven, wat je dagelijks kunt beleven,

.

De liefde, die meer brengt dan menselijkheid, en voor kenners ook meer vrolijkheid.

.

Daarom blijft mijn advies dat zeker niet wijkt,

Begin de dag met echte oprechtheid.

B. Fonhof

Berucht was het water, dat ooit heeft gestaan, boven de velden en ons huidig graan.

Een noeste strijd die toen ontstond, ter verkrijging van kostbare, en nieuwe grond.

maagdelijke was zij en nog onbevlekt, voor een ieder ruimte zat en zeer in trek.

Wat voor volk zou hier wel komen, pioniers met wenzen en vele dromen.

Thans al een stad Binnen Flevoland, Almere, wordt gij dan toch, de vierde van het land?

B.Fonhof

De mist in het dal, trekt weer langzaam op en de aarde krijgt weer zijn ronde kop,

.

Dit aarzelend zonlicht doet de natuur ontwaken, de warme stralen zullen er weer iets moois van maken,

.

Wie van Swerelds weldaad wil genieten, dient vroeg uit de veren en de dag niet laten verpieten,

.

Met het eindeloos begrip in een eindeloze tijd, voor hen die willen genieten is nu de tijd dan ook rijp,

.

Ook al is de vreugde vaak nog zo klein, toch is het ons gegeven om hiermee geluk-kig te zijn.

B. Fonhof

AHA mevrouw, welkom in ons filiaal met onze Super-prijzen, deze zijn uitstekend en dat kunnen wij dagelijks bewijzen,

wand de directie zegt, wij zijn een minima super, zo kunt u bij ons ook elke week sparen, voor uw kleine puber.

U weet toch, wij doen voor u al jaren onze uiterste best,

en onze directie doet de administratie! en de rest,

Als u ondanks alles bij ons te hoge prijzen meent, dat komt door onze directie, die voor zichzelf veel teveel neemt,

wij hebben wereldwijd won-derbaarlijk voor u geïnves-teerd, en begrijpen nu niet waarom u dit niet waardeert en niet bij ons terugkeert,

daardoor raakt u ons het meest in de directie knip,

en zijn dan genoodzaakt dat het personeel word gewipt,

Wij maken het heus wel goed voor de kleine portemo-nee. en die telt bij ons minimaal voor twee?

Zodat u wederom gegaran-deerd kunt profiteren,

alleen niet van een weldaad gelijk aan de hoge heren,

AHA mevrouw, uw super meneer belegt uw geld heus wel weer, anders komt hij niet aan zijn tien miljoen, in ene keer.

B. Fonhof

Boom o Boom vertel mij van je droom, heb jij mooie verhalen

Laat me dan, in volgens mij, jou rijkelijke kennis dwalen

vertel mij je verhalen over de bergen en de dalen

Omdat je hier volgens mij, hier al honderden jaren staat,

Rustig in de wind op een vaste plek op aarde

en ben nieuwsgierig wat jij in die eeuwen vergaarde

Of alleen maar luisterend naar de dagelijkse wind

Die alles met zich meeneemt en het verhaal telkens opnieuw begint

Van al die jaren zijn er volgens mij geen twee gelijk

Jij staat er voor mij zo geweldig sterk bij, jij dikke eik.

B.

Toen ik nog een knaapje was in een zorgeloos bestaan, opzoek naar het nieuwe dat aan mij voorbij leek te gaan.

.

Ook de liefde, waarvan ik heel veel had gehoord,

Maar deze mijn hartje nog nimmer had doorboort.

.

Nog mijn ouders nog een vriend, had mij ooit gewezen,

Dat er in werkelijkheid iets dergelijks zou moeten wezen.

.

Ik zocht en zocht, maar wist nog steeds niet, naar wat ik zocht,

Een ieder bleef neutraal, men wist niet zeker of ik al mocht.

.

Had het soms met de leeftijd iets te maken,

Of alleen de angst dat mijn hart zinloos op hol zal raken

.

Wie bepaald voor wie de on of de volwassenheid,

schijnbaar door een ieder, die in het geniep, zelf vrijt.

.

Wat valt er dan te vrezen, of gaat het enkel om doen,

Of heeft men angst en beven, alleen maar om die aller eerste zoen.

Heb ik jou al verteld mijn lief

Hoe een regendruppel met me danste in de spiegel van de waterplas,

.

Heb ik al gevraagd mijn lief

Waarom de wolken elkaar dragen in de armen van hun schepping.

.

Heb ik jou al gestreeld mijn lief, met de vingertoppen van jouw woorden, die ik koes-terde in de stilte van mijn hand.

.

Heb ik jou al lief gehad mijn lief, toen ik jou droomde tussen grijze korrels zand

langs de wegkant van mijn leven,

.

heb ik jou al verteld,gevraagd gestreeld en lief gehad mijn lief, in een dal met hoge bomen en klapwiekend in een vlucht van eeuwigheid met gebroken vleugels?

.

Daarom mijn lief zal ik eeuwig van je blijven houden.

B.Fonhof

Mijn zoektocht naar het licht, vanuit het duister in grote ergernis.

.

In zomer, herfst en winter-tijd, en zwevend langs de dagen en de nachten,

.

Ik heb gezocht in wachten, nachten lang,

langs de voetstappen van haar lopen, langs droom en werkelijkheid in stil verbond.

.

Nu ben ik daar, uit de be-schutting van mijn warme ruimte, en kreeg meteen mijn eerste koude beving,

.

Eindelijk tevoorschijn met blijdschap in het hart, en in de tranen uit haar ogen op mijn wang, zag ik meteen haar moederliefde,

en het echte leven zonder angst.

.

In de hoop een leven in liefde, een heel leven lang.

B. Fonhof

Dagen lopen langs de grauwe lanen zonder plicht.

Verzonken in een zwerftocht naar een helder licht,

In wind en regen, met mijn geest en ziel betracht,

Het wonder van de wereld op mijn netvlies aangebracht.

Naar nu blijkt dat de dichte winter van mijn adem ondoor-dringbaar zijd. Waarin de duisternis verwelkt en mijn grote ergernis blijkt,

Thans zijn de laatste verten van mijn ogen dicht gegaan

Met de zon tussen mij en de tijd

De stomme film van zoete en wrede paren, verminkt tot in ontoonbaarheid,

Door een stem zonder ademhalen, als een blinde aan de hand geleid,

De leuzen van de ziende zijn de lome die het duizelt van geluid,

Maakt het een leven tot een dodenhuis, waarin wij toch nog verhelderd door de liefde, in echt te leren leven en van angsten weten bevrijd.

B. Fonhof

Een ieder heeft wel ergens een plek op aarde, een huis een landstreek of een gaarde. Of een dorp, een dal vol goede wijn. Die hem bovenal zeer dierbaar kan zijn.

De mensheid zou daarom eens moeten beseffen,

om de aarde te beminnen en niet telkens weer te treffen.

Hoevelen zullen dit moois eigenlijk nog zien

Of überhaupt het te waarde-ren bovendien,

Laat die natuurlijke schoon-heid een gegeven wezen,

hoe mooi het kan zijn, om te genieten zonder vrezen.

Maar ook niet te zwichten voor alleen maar het gewin, dat vaak ten koste gaat van een anders onmin.

Het waardevolle, dat wel door velen wordt bemind,

Niet te vernietigen, maar nadenken voordat ge ergens aan begint,

Waar is de pijn het grootst, in deze maatschappij

bij de mensheid zelf, in het verslechterende tij

Wees eens scheppend, waarmee je ook een ander bemint En daar beginnen, waar een beter verstand ons dwingt.

B. Fonhof

Hoe mooi kan het leven zijn samen in en met die natuur. Zuiver is het ons gegeven en o zo puur, niets wordt ontzien en dat wordt duur

Het jaarlijks verdwijnen van vele hectaren kostbaar hout, constateer ik, het laat een ieder schijnbaar koud,

is het niet een mooi gegeven, als je van binnen zelf kunt voelen en beleven.

dat het werkelijk tijd wordt te beginnen, deze zaken oprecht te koesteren en te beminnen,

Een ieders grootste zorg zou moeten zijn, in deze tijd,

een ieder al die mooie praatjes maar eens mijdt.

Het in alle geval gaat, om het gewin, het hout en grond.

En nooit bewezen voor de hongerige mond

Deze centen illegaal en dubieus zijn verkregen,

Laat het niet ten koste gaan, van dit wereldse gegeven

Maar bestemd wordt voor de armen op deze grond

Maar vooral niet, het is goed zo hou je mond.

waarom te leven in 's werelds grootste waanzin.

B. Fonhof

Roos o roos, je schoon- heid toch zo broos.

Wanneer geklonken aan hek of muur. Worstelend voor vrijheid, tot in het

duister uur.

.

Niet meer bij machte, om op eigen krachten jouw vrijheid te herkrijgen,

die door de mensheid toch zo vaak wordt verkracht.

.

Terwijl jij zonder wrok

jouw pracht blijft tonen

en altijd zal blijven stralen, ook als er niemand meer om maalt,

.

Treur daarom niet mijn

schoon om je gebonden

zijn, maar jaarlijks je kracht en pracht zult blijven geven en je geuren fijn,

.

Naar die weldaad zul jij

altijd blijven streven,

Om te behouden deze

weldaad in jou leven.

.

Laat daarom blijvend uw

schittering bekoren,

zodat ge zelf voelt weer

wederom bent herboren.

.

En in staat, de velen met jouw glans, te geven een start, met een leven voor

een nieuwe kans.

Bob Fonhof

Duizenden sprookjes, zijn ooit eens begonnen

.

Steeds blijkt maar weer, dat ze ooit zijn verzonnen

.

Daarom maak ik nu een echt gedicht voor jou

Omdat ik zo zielsveel van je hou

.

Groots is dan ook mijn waardering,

Al vanaf mijn spontane verkering

.

ik was en bleef levenslustig maar toch zo onrustig

.

jouw inzet was groot, en ik, ik nam de grootste moot

.

Maar samen zijn we sterk, samen zijn wij groots

.

Toch voelde ik me steeds blij, In goede en slechte tijden

Met jou, met jou al zo lang aan mijn zijde.

.

Treur daarom niet mijn lief, je bent niet alleen

Er is toch geen ander dan ik alleen.

B. Fonhof